Aftellen

2

Nog 3 nachtjes slapen en één nachtje vliegen en dan staan we weer op Europese bodem. Facebook vertelde mij vandaag dat mijn status op deze dag, precies een jaar geleden zei: “over 19 uur zit ik in Vancouver! Sweet!” Een jaar later zit ik daar weer, maar nu aan de andere kant van onze reis. Het is bijna niet te geloven wat we in de tussentijd allemaal hebben gezien. Een groot deel van onze foto’s van de USA staan inmiddels online op de pagina foto’s deel 3 (de rest volgt morgen) en alleen in dat setje al hebben we meer gezien dan veel mensen in een paar jaar!

Het was fantastisch, maar (en het spijt me dat ik dit moet zeggen) het was ook echt genoeg. Noem me verwend, maar na zo’n ‘sensory overload’ kan ik niet wachten tot ik weer lekker bij paps en mams op de zolder mag slapen, Hollandse kaas kan eten en de hele boel een beetje kan laten bezinken. En dan rest ons nog de napret in de vorm van er over praten met alle lieve mensen die we weer gaan zien in de komende tijd en úúúren besteden aan fotoboeken in elkaar draaien. Dus stiekem is het lekker nog lang niet voorbij.

‘t Kan niet altijd mee zitten…

6

We zijn nog steeds onderweg naar Vancouver om daar op 26 ons vliegtuig naar huis te halen, maar helaas niet meer met onze Astro Van…

Vorige week stonden we stil langs de weg met een kapotte startmotor. Na deze te hebben vervangen met frisse moed weer onderweg. Voor de zekerheid toch nog maar even onze AAA (=ANWB) geupdate voor het geval we weer gesleept moesten worden. We hadden inmiddels namelijk alle 4 gratis sleepbeurten opgebruikt. Maar goed ook, helaas…

Zaterdag de auto langs de kant gezet vanwege een naar brand stinkende motor. We durfden het niet aan verder te rijden, dus toch maar een sleepwagen laten komen. Helaas was het zaterdagmiddag 6 uur en de garage gesloten, dus moesten we onze tijd tot maandag ochtend aan het zwembad van het hotel doorbrengen. Om 8 uur ‘s ochtends waren we direct aan de beurt en binnen een half uur kregen we zo’n beetje het slechtste nieuws wat we mogelijk konden horen: de transmissie naar de maan…

Een reparatie van 3000,- is niet meer rendabel, dus met pijn in ons hart hebben we ons rijdende appartement aan het autokerkhof overgedragen. 100,- kregen we nog voor onze spiksplinter nieuwe banden… :/ Beetje zuur wel hoor.

Momenteel hebben we onze huur-bolide bij een motel geparkeerd om morgen in één ruk door te rijden naar Vancouver. De achterbank volgeladen met onze uitzet en heel hard ons best aan het doen ons ‘verlies’ te verdringen met opmerkingen als: “wat ligt deze auto lekker op de weg he?!” en “heerlijk, een airco die wel werkt!” Maar een paar opbeurende woorden zijn nooit weg, lieve mensen aan de andere kant van de bol. Tot gauw!

California Girls…

0

zijn ook maar gewoon mensen…. Wel met Daisy Duke’s alleen meestal gewoon een T-shirt on top. (niet herkenbaar? Katy Perry, anyone?)

Maar het liedje zit wél de hele tijd in mijn hoofd! Afgewisseld met Beach Boys’ “everybody goes surfiiiiin…. Surfin USA!”

De westcoast is heerlijk, het eten is zowaar gezond en McDonalds schaars, het weer is zonnig maar niet te heet, we hebben al lekker een paar keer in het water op een plank gelegen (kan het nog niet echt surfen noemen) en nog maar 3 weken te gaan lijkt ineens heel kort! Pfoe!

Next up: Big Sur, San Franciso, Yosemite, en dan door Oregon en Washington omhoog naar Vancouver. Iphones scoren, auto-adoptieprocedure doorgaan, nog een paar dagen oude bekenden in vancouver bezoeken en dan: julliiiiiieeee! (you people bette make coming back home worth it…)

 

Ps: iemand geinteresseerd in een feestje voor Sjoerd’s 20’s afscheid? :) Leuke ideeen mogen naar mijn (dat is dus Iris) prive email gestuurd worden -> irisiris82 apenstaartje gmail punt com . Wij dachten aan het 2e weekend van September.

Twee uiterste: Canada en Amerika

2

Na 11 maanden en nog 1 maand te gaan is het tijd voor een korte terugblik op onze reis tot nu toe. Dit doe ik graag in de vorm van uiterste welke wij tot nu toe hebben ervaren.

1. Van min 36 in Grande Priarie (zonder wind meegerekend, anders was het zeer waarschijnlijk wel min 50!) tot aan 41 plus eergisteren in Las Vegas. 80 graden verschil!
2. Van de bosvlaktes in de Yukon en Noord Britisch Colombia in Canada tot aan de lege vlaktes in de woestijnen van Utah en Nevada in Amerika.
3. Van de biologische en groen georiënteerde gemeenschappen op Vancouver Eiland en Canmore tot aan de fastfood cultuur in, ja waar eigenlijk, overal in Amerika. (red: little update: we zitten nu aan de kust in Californië en dit is weer een heel ander Amerika)
4. Van filerijden in Yellowstone NP tot aan remote hiken in Kanaskis Country.
5. Van het slapen in het altijd verlichte Las Vegas tot aan langs de weg in ons eentje in het donker van de nacht.

Erg leuk om deze uiterste mee te maken. Maar nu Las Vegas.

Op het moment van schrijven van de uiterste rijden we Las Vegas uit richting de kust van Californië. Poeh, poeh, Las Vegas is hét pretparkparadijs voor volwassen en zeker geen plek voor backpackers zoals ons :-) Voor het eerst ging ik nerveus aan een blackjack tafel zitten en na, laten we zeggen 30 seconden, was is ik mijn 20 dollar kwijt. Daarnaast hebben we geprobeerd ons verslaafd te maken aan de 1 eenarmige bandieten, maar ook dit is ons helaas niet gelukt.

Las Vegas is moeilijk te beschrijven, je zou het eigenlijk moeten zien. Maar we doen een poging. Alles in Las Vegas staat in het teken van sex, feesten, shoppen, gokken en (vr)eten. Overal schreeuwen de neonlichten je toe, staan er Mexicaanse mannetjes met flyers over dames snel bij je thuis en staat er in elk hotel een schreeuwende casino. En dan de mensen die er rondlopen: vrouwen met te korte rokjes zodat je mooi de onderkant van haar kont kan zien, mannen met te veel anabolen en gekleurde tattoos, zongebruinde vrouwen met nep tieten, vrouwen die op hun 40se dronken rondlopen en zonder gene een jonge van 20 aan de haak proberen te slaan en veel, heel veel dikke Amerikanen. Las Vegas is tevens een dolhof, zonder klokken, nergens daglicht, overal gangetjes, winkeltjes, eettentjes en gokapparaten totdat je niet meer weet waar je bent. Het was een interessante ervaring, maar het is geen plek voor ons.

Genoeg Las Vegas, nu aan de andere kant van West Amerika: de prachtige natuur! Voordat we in Las Vegas aan kwamen hebben we zes nationale parken bezocht: Waterton (Canada), Glacier, Yellowstone, Bryce, Grand Canyon en Zion. Elke park met zijn eigen karakteristieken en hoogtepunten.

Waterton heeft een prachtig meer met daarom een prachtig park.
Glacier, grenzend aan Waterton, heeft vele ijsvelden met een prachtig weg, genaamd going to the sun road, waar midden in July nog sneeuw aan ligt.
Yellowstone is uniek doordat het op een top van een oude vulkaan zit waardoor het verschillende landschapen heeft op een relatief klein gebied. Dit trekt wilde dieren aan.
Bryce heeft een amfitheater met hoodoos en je kan hier doorheen mooie wandelingen maken.
Grand Canyon spreekt voor zich, een hele grote en diepe Canyon en
Zion een canyon waar een rivier doorheen loopt en daardoor een unieke ecosysteem heeft en erg groen is. Terwijl het midden in de woestijn ligt.

Maar zoals vaker gezegd en zeker in dit geval: plaatjes zeggen meer dan 1000 woorden. Deze zullen we snel online zitten. Dit zijn tot nu onze ervaringen met de USA en we kijken uit naar de overige 3 weken!

Nog maar 3…

0

…dagen werken en dan is het alweer tijd om te vertrekken! Enkele dagen geleden hebben we een afscheidsbarbecue gehouden voor vrienden/collega’s. Het was lekker druk en supergezellig. Lang leve de firepit in onze tuin. De auto hebben we gisteren bijna weer helemaal ingepakt, alleen onze kleding en toiletspullen zijn nog in gebruik en in het huis. Karina’s nieuwe roomie trekt vandaag in, dus voor onze laatste 2 nachten slapen we op de oprit in de bus. Effe proefdraaien. :)

Enorme kriebels tijdens het inladen en alles weer een plekje geven. We hebben onwijs veel zin om weer op pad te gaan! Nog een week of 5 door western USA waarna het alweer tijs is om naar huis te gaan! Aaah!

Uiteindelijk hebben we 7,5 maand hier in Canmore gewoond. Langer dan in eerste instantie gepland, maar zo gaat het nou eenmaal met plannen… We zullen het hier erg missen! Dat we het uitzicht op de bergen met elke morgen en elke avond prachtige lichtspektakels moeten inruilen voor stadse flatgebouwen en wildlife voor verkeersdrukte is wel jammer. Daarentegen krijgen we er wel onze goede vrienden en lieve familie voor terug.

Maar voor de komende 5 weken gaan we jullie even heel erg NIET missen! Adieu!

 

“Yes, we CANada!”

5

Na een lange tijd van voorpret en ticketsjacht, was het dan ineens zo ver: een welverdiende vakantie stond op de stoep!

Voordat we vlogen wachtte eerst nog een muzikaal weekendje Pinkpoppen en een indrukwekkend stukje last-minute vakantiestress, maar op dinsdag 14 juni was het eindelijk zover en vlogen wij Sjoerd en Iris tegemoet!

De tijd is voorbij gevlogen want op dit moment zit wij alweer braaf thuis, hebben we alweer een halve werkweek erop zitten en typen we onze ‘gastblog’ met een gezonde dosis weemoed.

De vakantie en het land boden alles wat we hadden kunnen bedenken, met nog nog een schepje erbovenop: van rellen tot relikwieën, van ijskoud tot woestijnwarm en van woeste bergtoppen tot uitgestrekte vlaktes!!

Onze eerste ontmoeting met Canada was in het gezellige Vancouver: een stad met uitersten. De eerste indruk van de Canadezen was de indruk van zeer vriendelijke en behulpzame mensen, de tweede indruk was van grote rellen, brandende auto’s en tal van kapotgeslagen ramen…

We hebben we de rellen niet met eigen ogen aanschouwt (met dank aan dhr. J. Etlag), de schade daarentegen sprak wel tot de verbeelding: zwartgeblakerde prullenbakken en straten vol dichtgetimmerde ramen, bij een gebrek aan ruiten en een adequate voorraad bij de glazenzetters van Vancouver. Wat er vervolgens gebeurde was iets waar menig voetbalidioot een groot voorbeeld aan mag nemen: 1500 vrijwilligers (volgens de krant) verzamelde zich in ‘downtown’ Vancouver om de hele rotzooi weer op te ruimen: glas werd bij elkaar geveegd, prullenbakken werden weer prachtig zilver geschilderd en de houten planken in de raamkozijnen werden volgeschreven met afkeuringen van de rellen. 1 van de quotes die we onthouden hebben: “You can break our windows, but not our spirit”…

 

ROADTRIP!!

Na de rellen was het tijd voor een reünie met onze grote vriend Sjoerd, Iris was als kostwinner nog in Canmore achter gebleven.

We hadden 4 dagen om van Vancouver naar Vernon te rijden (daar zou Iris zich bij de roadtrip voegen en waren we compleet). Slingerend van boven naar onder en links naar rechts zagen we voor het eerst Canadese bergen, meren en watervallen: de meest prachtige plaatjes trokken aan ons voorbij en de fotocamera’s draaiden overuren. Ook deze dagen ervoeren we indrukwekkende tegenstellingen. Dit keer was het echter geen vandalisme wat de oorzaak was, maar een gezonde dosis natuurgeweld: kou tegen warmte en sneeuw tegen woestijn.

Vernon ligt in de Okanagan Valley en daar is het heerlijk warm in de zomer. De nacht voordat we daar aankwamen sliepen we echter nog hoog in de bergen en lagen er flinke plakken sneeuw om ons heen op de camping. De avond hadden we doorgebracht bij een vuurtje en de nacht al rillend in onze tentjes: dit ondanks de dikke sokken, broeken, shirts en mummyslaapzakken!

De volgende dag stonden we ons verbaasd te ontdoen van vele overbodige kledinglagen bij het informatiecentrum in Osoyoos. Sjoerd had ons al verteld dat de weersvoorspelling voor de Okanagan Valley rond de 30 graden was, maar dat namen we niet zo serieus al bibberend in onze tentjes een paar uur eerder. Osoyoos heeft een woestijnklimaat zo hebben we begrepen en het is dat de irrigatie in het gebied zo overvloedig is anders zou het er in plaats van groen, dor en droog geweest zijn.

Genietend van het zonnetje en herenigd met Iris hebben we een paar dagen in Vernon vertoeft. Ook deze tijd had zo haar eigen verrassingen, maar stond vooral in het teken van ontspanning: een gezellige en lucratieve wijntocht met een heerlijke lunch bij een wijngaard, met uitzicht op een prachtig meer en met bergen op de achtergrond. Als God in Frankrijk.. eh Vernon! Verder hebben we wat gelezen, wat geluierd, lekker gebarbecued en ons te goed gedaan aan mega marshmallows.

De dag voordat we door zouden rijden in de richting van Canmore ontdekten we bij toeval dat er een groot gat in 1 van de banden van de auto zat… Thank God for Canadian Tire, waar de volgende ochtend 4 spiksplinternieuwe zomerbanden op de auto gelegd konden worden en waardoor wij weer vlot op pad konden!

 

CANMORE

Via een prachtig stukje Canada kwamen we op de helft van de vakantie in Canmore terecht en konden we even heerlijk genieten van de gemakken van het (t)huis van Sjoerd en Iris. Sjoerd had namelijk 2 weken vrij weten te fixen, maar Iris moest tussen door nog 3 dagen aan de slag..

Onder de indruk van de omgeving en van de verhalen over een mooi fietstocht zijn we bij Goat Creek gaan fietsen. “Het is voornamelijk naar beneden” was Sjoerds’ motto van de dag en eerlijkheidshalve was dat voor de eerste helft van de fietstocht ook waar, al waren de stukjes omhoog best pittig! Voor de tweede helft van de fietstocht (de terugtocht van Banff naar Canmore) konden we kiezen tussen een relatief vlak fietspad langs de snelweg of een onbekend bospad langs de rivier.. Uiteraard kozen wij voor het avontuur en voor het onbekende bospad! Wat een stoer en onmogelijk pad, smal, slingerend en onwijs veel klimmen. Eigenlijk kon het amper een pad genoemd worden: het was een en al wortel en steen, soms zelf puur rotsen of plassen modder. We fietsten zelfs door een beekje en moesten over menig boom klauteren of er omheen. In het laagste verzet trappen alsof je leven ervan afhangt en toch niet boven komen….. On-ge-loof-lijk! Eindresultaat: 8 uur van huis waarvan 6 uur gefietst en 40 kilometer gefietst, waarvan 18 kilometer geklommen… In mijn ogen zijn we eersteklas berggeitjes!

 

ICEFIELDS PARKWAY

In de laatste week van de vakantie zijn we weer met z’n vieren op pad gegaan. Op jacht naar dinosaurussen zijn we naar het vlakke gebied van Drumheller gegaan. Geen bergen, maar wel canyon-achtige maanlandschappen en heel veel dinosaurus-thematiek. De grootste (kunststoffen) dinosaurus ter wereld en nog wat commerciële plekjes maakten nog niet veel indruk, maar daar stond een interessant en prachtig museum tegenover: het Royal Tyrrell Museum.

Volledig op de hoogte van deze eeuwenoude wezens was het weer tijd om de bergen in te trekken en de Icefields Parkway te bewonderen.

Om geen kleine roman te schrijven in plaats van een blog zal ik proberen niet te langdradig te zijn: de Icefields Parkway valt makkelijk samen te vatten in: prachtig natuurschoon, weergaloze uitzichten, prachtige strakblauwe en groene meren, indrukwekkende gletsjers en zo kunnen er nog wel wat superlatieven de revue passeren!! Na iedere bocht volgde wel een prachtig plaatje!

We zijn gaan hiken, hebben gekayakt en hebben beren en elks (geen idee hoe die beesten in het NL’s heten) gezien. Een indrukwekkend stukje natuur!!

In stijl hebben we de vakantie afgesloten met een rafttripje met z’n tweetjes. In stijl staat dan voor het vervoer en verblijf voor dit kleine uitstapje: wij hadden namelijk de eer om met het busje van Sjoerd en Iris op pad te gaan!

Ondanks de wetenschap dat de ramen verduisterd zijn, is het even wennen als er mensen in de buurt lopen. Maar het heeft wel iets om lekker in een kroegje wat te drinken en daarna achter in je auto te springen en je ogen dicht te doen om een lekker matras!! Supertof en we zouden graag met Sjoerd en Iris ruilen om op die wijze het zomerse San Fransisco te ontdekken!

Wat Canada betreft: iedereen moet er gewoon heen gaan en met eigen ogen aanschouwen wat er dan zo prachtig aan is! Een grote aanrader!! “Yes, you CANada!”

 

Ferdinand en Anne

The Great Outdoors

3

Onlangs hebben wij een fantastisch hike-boek gekocht over Kananaskis Country, een natuurgebied hier heel vlakbij, gelinked aan Banff NP. Niet alleen zijn de beschreven hikes fantastisch, maar vooral de inleidende stukjes text voor elke wandeling zijn kleine meesterwerkjes. Ik wilde jullie vooral deze niet besparen:

 

“Coldwell Banker, in its marketing materials, proclaims that “Purchasing a home is the most important thing people will do in their lives.” Wow. What small, narrow lives they assume we’re living. Surely, becoming capable, creative, wise and compassionate, by pursuing imaginative, challenging, fulfilling, meaningful endeavours, is what’s most important in life. And along the way developing the confidence and flexibility to feel at home wherever we are. Judged by this loftier definition, going hiking is far more important than buying a home. So, off you go.” – Where locals hike in the Canadian Rockies / Kathy & Craig Copeland

 

Mooi toch?! Dus onze middagen zijn gevuld met wijzer, creatiever en capabeler worden, terwijl wij onze achtertuin: de Rocky Mountains ontdekken. Een fietstocht rondom Rundle Mountain, de Kananaskis Wildlife Drive, wandelen in de Lake Louise area (waaronder op de skiheuvel waar wij hebben leren boarden! Bizar gezicht) en eergisteren een klim naar de top van Ha Ling, één van de bergen rondom Canmore. Foto’s zijn te vinden op faceboook, (ook op onze site, klik hier) maar deze vanaf de top van Ha Ling vonden wij speciaal genoeg voor op onze blog:

 

 

Sjoerd op de top van Ha Ling. In het dal de Bow River en de trans-canada highway #1 richting Vancouver.

 

 

 

 

 

 

Iris, gezien vanuit Sjoerd’s punt. Zelfde vallei, de #1 strekt zich in deze richting uit naar Calgary.

 

 

 

 

 

 

Ter oriëntatie Ha Ling Peak, gezien vanaf de andere kant van het dal, oftewel de Cougar Creek Area, ook wel de Sunny Side genoemd.

Rundle Mountain, rechts, strekt zich nog ongeveer 1,5 keer zover uit richting Banff en telt officieel 6 pieken. Toffe fietstocht wel!

Bevalling

6

9 maanden. De tijd die een baby nodig heeft om van zaadje + eicel te ontwikkelen naar volgroeide baby, jankend en wel omdat ie net zijn warme nest heeft ingeruild voor de echte wereld.

Er zit best een lading aan die tijdsperiode: 9 maanden. En voor ons nu ook. Gelukkig niet in verband met baby’s trouwens, maar wel vanwege een toch wel stevige mijlpaal: na 9 maanden vogelvrij te hebben rondgereisd is ons einde bekend: we hebben onze tickets naar huis geboekt! Een hele bevalling…

(SLIK!)

Op 26 augustus verlaten wij Canada vanuit Vancouver en zullen de 27e ‘s ochtends vroeg in Düsseldorf aankomen. Bij dezen zijn jullie vast uitgenodig voor ons thuis-kom-feestje! Mam, ik hoop dat je een beetje gerustgesteld bent dat ik niet doodleuk nog een jaar wegblijf! :)

Een beetje eng was het wel, de doorslaggevende ‘enter’ te geven bij de boeking. Ik had hetzelfde gevoel bij mijn vlucht naar Nederland vanuit Zuid Amerika, ineens is het dan allemaal definitief! Het moest er toch een keer van komen. We hebben onwijs veel zin om jullie allemaal weer te zien, maar we zullen Canada ook zeker gaan missen. I guess you just can’t have it all… Maar eerst nog 3 maanden onwijs genieten hier!

Iets anders: wij werden vanochtend wakker met zeker 10cm verse sneeuw in de tuin. Jawel, sneeuw! Op 27 mei, ja! Inderdaad, een paar dagen voordat het juni is! En terwijl we zo’n week geleden nog zwetend in onze tshirts rondliepen! Ziehier het bewijs:

Oud Nieuws

0

Al wéken zeg ik elke morgen als ik van huis vertrek: vanavond moet je écht -maak een selectie uit een lange lijst ‘to do’s’- doen! Dat zijn dingen als mijn broek inzomen, iets uitzoeken op internet, die-en-die mailen, iemand een kaart sturen, de badkamer schoonmaken etc. Nou zeg ik niet dat ik nooit wat doe ofzo, maar een aantal dingen blijft persistent on-doorgestreept op mijn lijst. Eén die al een tijdje bovenaan staat is het updaten van onze blog.

Er zijn verschillende redenen voor, waaronder dat we het hier hartstikke leuk hebben en vaak ‘s avonds leuke dingen aan het doen zijn. Bijvoorbeeld gisteren bij een collega thuis zelf sushi maken onder het genot van een wijntje of laatst voor de tweede keer naar een optreden van Scott Cook. Een andere reden is dat ik nog een beetje moet wennen aan mijn nieuwe dag- en nacht ritme.

Zoals ik in het vorige bericht noemde werk ik niet meer bij de Deli. In plaats van uitslapen en pas om 10:30 beginnen, ben ik tegenwoordig al om 6:00 onderweg naar mijn werk. Ik krijg dikke poen betaald om in het restaurant (Habitat) van het Grande Rockies Resort (waar Sjoerd ook werkt) als ontbijt en lunch server te werken. 3 weken verder bevalt het werk me heel goed. Even wennen; van voormalig Van Der Valk serveerster (jawel! Ik was 16…) ineens in een poep chique omgeving met bijbehorende eisen te staan. Gelukkig is de sfeer lekker casual en is het niet erg druk dus kan ik rustig wennen en een beetje aan mijn skills werken. Maar wel uiterlijk om 21:30 naar bed dus als ik genoeg slaap wil krijgen en dat wil niet altijd lekker. Met als gevolg dat ik ‘s avonds geen zin in ‘productie’ heb en mijn to-do-lijstonaangeroerd blijft.

Een beter salaris, meer uren en fooi zorgen er wel voor dat we lekker aan het sparen zijn. Als we nog een beetje willen reizen, komt dat natuurlijk goed uit! Hoe de planning er momenteel uit ziet is niet duidelijk. Het zwaait heen en weer van over een paar weken de boel inpakken en reizen tot het geld op is en dan waarschijnlijk voortijdig naar huis, tot langer blijven en misschien zelfs ons visum verlengen en er gewoon een jaartje achteraan plakken. Gewoon omdat het kan en de kans zich mogelijk niet gauw weer voordoet. Lastig lastig! Het lijkt er het meest op dat we gewoon zoals oorspronkelijk de bedoeling was eind augustus zo’n beetje weer in het Hollandsche zijn.

In ieder geval hebben we het in Canmore nog steeds heel tof! Met Karina, ons huisgenootje, gaat het heel goed. We eten dagelijks samen en hebben al onwijs veel beleefd, dus we hopen dat ze toch besluit nog een tijdje in Canmore blijft wonen. (Maar nog belangrijker is dat je werk vindt dat je superleuk vindt!!)

Sinds een week zijn de blaadjes zichtbaar aan het groeien aan de bomen en elke dag is het ietsje groener. (grappig: twee uur rijden hiervandaan lopen ze zo’n 2 weken voor qua groenheid). Er is steeds meer Wildlife te zien. Toch wel zo’n beetje om de dag staat er een groep Elks op het fietspad die ik dan probeer te ontwijken om ze niet de snelweg op te jagen. Helaas niet altijd met succes. Vanochtend reed ik nog bijna een enorm mannetje aan omdat ik me concentreerde op een steil paadje waar ik vanaf racete, zodat ik hem op het laatste moment pas zag. Even flikkerde paniek door mijn hoofd, bang dat ie me zou aanvallen om zijn vrouwtjes te verdedigen, maar gelukkig rende hij op dat moment al weg. Wel cool ,wie kan dat nou zeggen! :)

Afgelopen week zijn we in ons weekend naar Golden en Radium gereden, heerlijk gewandeld, genoten in de hottub van onze B&B en onderweg onwijs veel dieren gezien. En, eindelijk, beren! En wel 3! 1 zwarte beer, 1 Grizzly en een andere waarschijnlijk ook een Grizzly, maar te snel voorbij gereden en geen foto om te vergelijken. Voor foto’s van de andere twee: zie facebook en (zodra Sjoerd zijn wizz-kid truc uithaalt) ook tussen onze foto’s op deze site. Door het lekkere weer is het extra genieten buiten en proberen we zoveel mogelijk gebruik te maken van onze vrije tijd. Morgen gaan we raften en mogelijk donderdag één van de bergtoppen van Canmore beklimmen voor een uitzicht over de vallei.

Hopelijk laat ons volgende bericht niet meer zo lang op zich wachten, we zullen ons best doen!

We horen graag nieuws van thuis en zijn gek op reacties op onze blog, dus als je effe de tijd wil nemen voor een berichtje: graag!

Tot gauw!

Vandaag is de dag…

0

… dat ik eindelijk in mijn spijkerbroek pas, Cath! 😀

Vandaag is ook de dag dat ik eindelijk tijd heb om jullie te vertellen dat er veel update-materiaal is, maar ik gewoon nog niet de gelegenheid heb gehad om er over te schrijven en dat morgen hopelijk de dag is dat ik daar tijd voor heb (en wil maken).

Het is ook de dag waarop er weer nog een keer nieuwe foto’s zijn, dit keer van een roadtrip naar Hinton.

Én vandaag is de laatste dag dat ik in de Deli werk. Maar daarover morgen meer…

Dag!

(ps: voor degenen die het nog niet gemerkt hadden, onderaan elke post kun je zien door wie het geschreven is. Handig)

Go to Top